నీరెండ రంగుల్లో...

పచ్చగా వున్నప్పుడు పట్టించుకోని
క్షణాలెన్నో
మనసుకింద పడి నలుగుతుంటాయి
నీరెండ రంగుల్లో

పరిమళాలు చుట్టూ అల్లుకుంటుంటే
చూపెక్కడో అతుక్కుంటుంది
దృశ్యాలు దారం కట్టి లాగినట్టు
మెల్లిగా దూరంగా కదులుతుంటాయి
ఎవరెవరో మెదులుతూ...
నవ్వుతూ...
మాట్లాడుతూ....
మళ్ళీ కధ మొదలయినట్టుగా!

జీవితమంతేనేమో..
మొదలయినట్టే ఆగిపోతుంది
ఆగిపోతూనే ఆరంభమవుతుంది
అందరిలో నుండి
అన్ని భయాల్లో నుండి
ఎదగడం నేర్పుకుపోతుంది

మధ్యాహ్నపు ఎండ,సాయంత్రపు గాలి,
రాత్రి చుక్కలు ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి
గుర్తుకు తెస్తూనే వుంటాయి
మనసు మెచ్చే క్షణాలెన్నెదురైనా,
అడుగు ఆగిపోయిన గతాలే ఎక్కువ!

ఓచలిపొద్దు

మెత్తని పచ్చికలో
ఆకుపచ్చని మోహం ...!
చలికాలం తాలూకు ఆఖరి జ్ఞాపకాలు,
రాత్రిని కలవరపెట్టిన కవితలు
అటుగా వెళ్లినట్టు .

వెన్నెల వేకువ కలిసినట్టుందేమో
వాగు వయ్యారానికి
పొగమంచు
సాంబ్రాణి అద్దుతుంది

ఒంగిన ఓచెట్టుకొమ్మ
ఊగకుండా నవ్వాలనుకుంటుంది

అంచుల్ని కలిపే
స్నేహగీతంలా...ఆ చిన్ని వంతెన!
గాలివాటానికి వచ్చిపడే
పూలన్నిటినీ
ఒడిలో చేర్చుకుంటుంది

సర్ది చెబుతుందో, సమర్ధిస్తుందో గానీ
ప్రవాహంలోకి పంపకాలు
జరుగుతూనేవున్నాయి

వాడిపోయి ఓ ఒడ్డుకు చేరేలోగా
ఎన్ని తాజా అధ్యయనాలు
ఎన్ని సజీవచిత్రాలు
మలుపులు తిరుగుతూ,
మెలికలు వీడుతూ.....!

గుండె చప్పుళ్ళు

జ్ఞాపకాలు…
వాటికేం!? వచ్చిపోతుంటాయి
గాలి వీచినప్పుడో, గులాబీలు పూసినప్పుడో
కానీ కంటి నిండా నీళ్ళే వెతుక్కుంటాయి
తుడిచే వేళ్ళ కోసం.

నిన్నలా నేడుండనివ్వదు
ప్రకృతికెంత పౌరుషం!
మెరుపు చూపిస్తూనే
ముసురు కమ్ముతుంది.

సందెపొద్దులు, శ్రావణమేఘాలు
మధుర రాత్రులు, మౌనరాగాలు
ఎద అంచుల్లో జోడు విహంగాలు
ఏదయినా ఏకాంతం కాసేపే

తిరిగే ప్రతి మలుపులో
కొన్ని తలపులు దడి కట్టుకుంటాయి
యే జోరువానకో గండి పడి
గుండె లయ తప్పుతుంది

నిశ్శబ్దాన్ని నింపుకుని కలం
రాత్రి రంగు పులుముకుని కాగితం
ఎప్పుడో యే అర్ధరాత్రికో
కలతనిద్రలోకి జారతాయి

గుండెచప్పుళ్ళన్నిటినీ
అక్షరాలు గుర్తించాలనేం లేదుగా!

తొలివెలుగు 'పొద్దు' వెబ్ పత్రికలో...

వింటర్ రాగాలు

ఆకాశంలో ఏదో స్వచ్చత
బాగా ఏడ్చేసి కళ్ళు తుడుచేసుకున్నట్టు.
రోడ్లూ , బళ్ళూ మాత్రం
పడిశం పట్టినట్టు తిరుగుతున్నాయి
మొత్తం మంచు మీదేసుకుని!

తెల్లకోట్లు వేసుకుని చెట్లు
నల్లకోట్లు వేసుకుని నాగరీకులు
ఈ తాత్కాలిత డిగ్రీలు మోయలేనట్టు
మొహం చాటింపు!!

అంతఃపురం లో సూరీడు
అనంత పయనంలో మబ్బులు
నా రైలు పెట్టెలో నేను
వింటర్ రాగాలు వింటూ!!

కొన్ని గోరువెచ్చని సాయంకాలాలు వుంటాయి

మెత్తని పచ్చికలో
నీ నులివెచ్చని నాజూకు గుర్తులు
మలిరేయి వెన్నెల్లో
అందంగా మెరుస్తున్నాయి

నీ ఆలోచనల్లో వుండే గుణమే అది,
ఏదైనా హత్తుకునేట్టు చెప్పించుకోవడం! 
అయినా
మనిద్దరి సహజీవనానికి
కాలాలతో పని లేదు కదూ !
 
వున్నట్టుండి 
ఒకరోజు ఎడతెరిపి లేని వర్షం
కురుస్తూనే వుంటుంది ,
గుండెకి చిల్లు పడిందా అనేలా.

మరో రోజు
మంచు కురుస్తూనే ఉంటుంది
ఘనీభవించిన
మమతల సెలయేరుని
మరింత మూసేస్తూ...

కొన్ని గోరువెచ్చని సాయంకాలాలు వుంటాయి,
నీ స్వరాన్ని మోసుకొస్తూ,
నా ప్రవాహాన్ని సమతుల్యం చేస్తూ!

చినుకులు

తెరలు తెరలుగా
పడుతూనే వున్నాయి
చినుకులు...

పూవుల్ని తాకుతూ కొన్ని,
రాళ్ళను తడుపుతూ కొన్ని,
మెరిసే ముత్యాలవుతూ మరికొన్ని,
సరాసరి ఇంకొన్ని.....

గమ్యాన్ని చేరేలోగా
గాలివాటుకి
ఎన్నెన్ని గమనాలో !

ఏ మబ్బులో మొదలైనా
మట్టిని మాత్రం
ఒకేలా పలకరింపు

విధిగా తడుస్తూ
చెట్లూ , రోడ్లూ
జ్ఞాపకాలూ .....!!

సాయంకాలపు ఆకాశం!

సూరీడున్నప్పుడు ఎన్ని చిత్రాలల్లింది
ఈసాయంకాలపు ఆకాశం

చూస్తుండగానే ....
చుక్కలన్నిటినీ పోగేసి
నెలవంకలో వూయలూపడానికి
వంతులేస్తుంది

రాతిరంతా
మంచుబిందువుల తాకిడి
మెరుపుకలల అద్దకం

మనసు...ఆకాశం
ఖాళీగా ఉండదేం...!!?