తెలుగులో ఉత్తమ కవిత్వానికి గుర్తింపుగా ఇస్తున్న ఇస్మాయిల్ అవార్డుకు (2012) రామినేని లక్ష్మి తులసి ఎంపికైంది.

http://www.eemaata.com/em/issues/201211/2020.html

రాలిపోయిన క్షణాల్లో కూడా జీవం వుంటుంది
అవే జ్ఞాపకాలు!

వాడిపోయిన పువ్వుల్లో కూడా రాగాలుంటాయి
అవే అనుభవాలు!

మోడువారే కొమ్మల్లో కూడా రంగులుంటాయి
అవే కలలు!

ఆరాకపోకళ్ళు!

కొన్నంతే
దూరం నుండే...అంతే
అంతవరకే
నచ్చని కొత్తదనమేదో
తట్టుకోలేని తీవ్రతేదో
సరిబెట్టుకోలేని అసంపూర్ణమేదో
అవి దూరానికే!

*****

వెళ్ళిపోయేవాళ్ళు పోతూనే వుంటారు
వెన్నెలనీడల్లోకి...రాత్రి స్మృతుల్లోకి
వచ్చేవాళ్ళూ వస్తూనే వున్నారు
పగటి దీపాల్లోకి...
పోగొట్టుకున్నదాన్ని తిరగరాయడానికి...
రానియ్...వాళ్ళొదిలివెళ్ళేదేమిటో


*****

దగ్గరయ్యీ దూరమయ్యేతనాన్ని
ఏ వస్తువుతో కొలవమని
ఏ భావంలోకి మోయమని
చాలీ చాలని గుండె...పాపం
గుప్పెడు కొలమానమెన్నడూ కాలేదు 

*****

ఏదైనా...గమ్మత్తే
గడిగడికి గుర్తొచ్చేవన్నీ గమ్మత్తులే
లేకపోతే గుర్తుకురావాలనే
జ్ఞాపకమెక్కడిది వాటికి
చాలాసార్లు పనిజేయని
జ్ఞానం మీదా నమ్మకం లేదు  

*****

కొన్నిటిని కొంతదూరమే
నిజమే....కొంతదూరమే
ఈడ్చుకెళ్ళగలం
కొండా, గాలి, ఆకాశం
పువ్వూ, యేరూ
ఏంటో...తెలీదు
అప్పుడిక
మోయడమంటే మర్చిపోవడమే 

*****

ఏమో...ఎందుకో...ఎలాగో
తెలీనేలేదే ఇంతవరకు
నమ్మకాన్నుంచుకోని కాలం
ఉనికిపట్టున ఉండని మనసు
కనుసన్నల్లోంచి, కాలి అంచుల్లోంచి
అదననుకొని పారిపోయే ఆనందాలు
ఊహు....తెలీనేలేదే ఇంతవరకు
ఆరాకపోకళ్ళు!

నువ్వొచ్చేటప్పుడు...

ఎన్నిసార్లు తిరిగొచ్చినా
మలిచూపులో ఎన్ని మంచు కాశ్మీరాలు
మళ్ళీ వస్తుందో రాదోననిపించే
మైనపు సందేహాలు
నువు నడిచెళ్ళిపోయిన గాలి అలలన్నీ
వెంటనే గొంతు సవరించుకుంటాయి
గుండెల్లో గిటార్ గీతాలవుతూ...
నువు తాకెళ్ళిపోయిన గోడలన్నిటి మీదుగా
చేతివేళ్ళతో రాస్తుంటాను
ఒకప్పటి 'అజనబీ'లా గుర్తొస్తావు
ఏదో నన్ను నేను దాచుకునే యత్నంలో
ఆలోచనలన్నీ మాల కడుతుంటానా
అక్కడా నీ జ్ఞాపకమై తప్పిపోతాను
నీతో నడిచెళ్ళిన దారిలో
ఇప్పుడొంటరిగా వెళ్ళాలంటే దిగులు
రాత్రిరెప్పల మీదుగా...అడవిపక్షుల శబ్ధాలపై
ఒక కలవెనుక పయనిస్తుంటా
హృదయాన్ని మాత్రమే నీ చేతుల్లో పెట్టి
ఒట్టి దేహమై నీకు దూరంగా నిల్చునేందుకు
ఒక ధ్వనిలోనో, ఒక స్పర్శలోనో,
కనుచూపుమేరలోనో , కాంతివేగంతోనో
నానిలువెత్తు సాక్ష్యం నగీషీలు చెక్కని నీ గుండెల్లో చూడాలి
అది మాత్రమే తీసుకునిరా నువ్వొచ్చేటప్పుడు....!

అనువదించడానికీ,అక్షరభావానికీ అందని ఈ రాలే ఆకుల్లోని రహస్యాలు
హృదయానికి అందుతూ, మఖమల్ నునుపులో జోగుతున్న ఋతురాగాలు
ఇన్నేసి....రంగుల్లో...నాదైన నడకతో అడుగేసినప్పుడల్లా...ఏక్ మెహిఫిల్ లా!
కాసింత ఎండ...వద్దన్నా ఒరుసుకుపోయే గాలి నడుమ....నే మరో శిశిరం లా !

‎'శిశిరం'
ఆ పదం పలికితేనే శీతగాలి సందడిలో
సూర్యుడే గుర్తుకు రాడు
అచ్చంగా గతమయిపోదు
పూర్తిగా ప్రస్తుతమూ కాదు
ఆకాశమంతా సంద్రమయిపోతుంది

రంగుల పత్రాలలో...రాలే ఆకులలో
ఎన్నేసి రహస్యపుపోగులు
చేధించేకొద్దీ జీవితం
నచ్చడం మొదలెడుతుంది

వచ్చిపోయే వానచుక్కలతో
నలుమూలలు చెరిపేసి,
సాచిన చేతికందినన్ని రంగులు తెచ్చి
అణువణువుకూ అద్దాలనిపిస్తుంది

ఎండుటాకుల మీద స్కూలు పిల్లాడి అడుగులతో
రంగుల్లో దాక్కున రోడ్డు మలుపులతో
నిశ్శబ్దరాగాలు
మనసారా మాట్లాడే ఋతువిది!!!!

కొన్ని ఏమీ కాని క్షణాలు

కొన్ని ఏమీ కాని క్షణాల్లోంచి

ఎలా వచ్చి వాలాయో తెలియని ఏకాంతాల్లోంచి

ఎంత విదిల్చుకున్నా బయటపడలేనితనంలోంచి

ఓ జ్ఞాపకాన్ని పాటగా చేసిపోయారు

రాసుకుంటూ వెళ్ళిపోయే ఎక్కడో గాలిపాటని

అర్ధాన్ని వెతుక్కోమనే ఒక మధ్యాహ్నపు నీడని

ఆగి ఆగి వినిపిస్తున్న క్రితం నవ్వుల చప్పుడుని

ఎవరో చుట్టేసుకుని వెళ్ళిపోయినట్టున్నారు

...అన్నీ నింపుకున్న ఖాళీ క్షణాల్లోంచి

ఎలాగోలా వచ్చి చేరే సన్నటి చిరునవ్వుని

అరమోడ్పు కన్నుల కింద కలల మధువుని

చెప్పా పెట్టకుండా దోచుకెళ్ళిపోయారు

ఎక్కడిదో మరి ఆ గ్రీష్మరాగం

ఎటో వలస పోతూ ఇటు విడిది చేసింది!